box – nov ‘09

Een welgemeende fuck you

Er zijn van die momenten in het leven waarop je wel eens met je mond vol tanden komt te staan. Momenten waarop je niet weet wat te zeggen, wanneer het net van belang is die ene persoon van een gepaste repliek te dienen. Het komt mij niet vaak voor, maar afgelopen weekend zat ik er dus mee. Of hoe zou jij reageren als een vriend je doodleuk vertelt dat hij recent een zelfmoordpoging ondernomen heeft? Nota bene tijdens een voetbalmatch… Nouja, om precies te zijn, tijdens de rust, want anders had ik er toch niet veel van gehoord. Dan zit je daar, nogal schaapachtig te staren naar een blik op zoek naar steun. En dan komt het. Een oncontroleerbare woordenstroom aan onzin gutst je mond uit en elke letter is er, achteraf gezien, weer eentje teveel. Omdat ademen nu eenmaal een basisvereiste is van het leven, neem je een momentje om op adem te komen en herwin je je heldere verstand. Misschien heeft die persoon helemaal geen nood aan die psychologisch verantwoorde respons, die je krampachtig probeert te geven. Misschien is even luisteren al genoeg. Uiteindelijk, wat kan je daar immers op zeggen? ‘Goed voor jou dat het mislukt is?’ Het tactniveau daarvan is al even fantastisch als Geert Hoste z’n moppenrubriek in Dag Allemaal. Wat mij het meest verbaast aan dit alles, is het gegeven dat hij het, bij wijze van spreken, even vermeldt ‘tussen de soep en de patatten’. Langs de andere kant, je kan ook moeilijk een gesprek aanheffen met de intentie een belangrijke mededeling te doen en dan zo’n bommetje laten vallen. Het is en blijft een moeilijk onderwerp, zelfmoord. Of zelfdoding, zoals velen verkiezen het te noemen. Het beestje moet een naam hebben en dat klinkt althans minder erg. Het feit dat de uitkomst hetzelfde blijft, doet er in deze linguïstische discussie minder toe. Statistisch gezien mag het je niet verwonderen dat ook mensen in je naaste omgeving pogingen ondernemen of daar zelfs in slagen. Elke dag beroven zeven mensen in België zich van het leven, mislukte pogingen vanzelfsprekend niet meegerekend. Dat kan al tellen. Niet iedereen gaat het immers van de daken schreeuwen hoe miserabel hij of zij zich voelt. En ik ben er rotsvast van overtuigd dat iedereen wel ooit een donkere periode meemaakt. Waarom zou het dan zo vreemd zijn dat ook een vriend van jou met zwartgallige gedachten rondloopt? Wel, omdat het nog steeds tot het rijtje der taboes behoort. Wij worden verondersteld allemaal gelukkige mensen te zijn. Zowel op vlak van carrière als op dat van de liefde moeten we geslaagd zijn in het leven… En als het even kan moet je er ook nog eens, volgens de normen der maatschappij, fantastisch uitzien. Klagen mogen we niet doen, want hoeveel miljoenen mensen hebben het op deze aardkloot niet slechter dan ons. Depressief mogen we niet zijn, want dat is een teken van zwakte. Moeilijkheden en strubbelingen worden bijgevolg doodgezwegen. Daarom, als we zo’n suïcide daad vanuit een soort recalcitrant-romantisch perspectief gaan bekijken…

Is het niets meer dan een welgemeende fuck you aan de maatschappij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Blog Stats

    • 14,175 hits
%d bloggers liken dit: