box – mei ’09

Of hoe levenspaden mijlenver uit elkaar kunnen liggen

Enkele weken geleden ben ik nog eens op schoolreis geweest. Ja, u leest het goed. Het wordt nog gedaan. Om eerlijk te zijn, of je nu 6, 15 of 20 bent, het blijft even leuk. Het enige verschil is dat we nu eerder de term ‘studiereis’ prefereren. De invulling van het begrip daarentegen blijft nog steeds hetzelfde. Met je studiemakkers op een, net iets te krappe, bus kruipen voor een, net iets te lange, busrit. Natuurlijk doden we de dan de tijd met intellectueel verantwoorde spelletjes, als zijnde ‘ik noem een land of stad en jij zegt, binnen de 10 seconden, een land of stad die begint met mijn laatste letter’. Wanneer je, na een goede 40 minuten, spontane zweetuitbarstingen krijgt bij het horen van de letter ‘N’ kan je nog altijd overschakelen op dat ander geliefd spelletje: ‘Wie is het’. Ook dit is een niet te onderschatten spel, waarbij je kennis van de actualiteit zwaar op de proef wordt gesteld. Of probeer jij anders eens met zo min mogelijk vragen erachter te komen dat het papiertje, die op je voorhoofd plakt, de naam kardinaal Danneels bevat. Zo’n tripje geeft je spontaan het gevoel weer op de middelbare schoolbanken te zitten. Die tijden, waar je grootste zorgen die pukkels op je voorhoofd en de nieuwste rage in mode & lifestyle-land waren. Dan stel ik mij toch de vraag waar wij, als studenten, nu precies staan. Volgens de regering – die dit ergens op een officieel briefje (of beter: digitaal scherm) heeft staan – behoren we sinds onze 18de verjaardag tot de wereld van de volwassenen. Alleen weten we wel goed genoeg dat de praktijk, de theorie niet altijd evengoed volgt. Ja, we hebben wel al meer verantwoordelijkheidszin en ja, we koken al eens ons eigen potje (of toch sommigen onder ons). Toch gedragen we ons nog af en toe als een stelletje lawaaierige bakvissen waarvan de hormonenspiegel het ritme volgt van een jojo. Niet dat dit per definitie slecht is. Waarvoor werd anders het woord studentikoos in het leven geroepen? Desalniettemin, vanwaar komt deze plots filosofische, tikkeltje ontwikkelingspsychologische, levensvraag? Onlangs moest ik even slikken toen ik, tijdens het uitvoeren van mijn studentenjob (verantwoordelijkheidszin!), mijn ‘schoolbankgenoot’ Sali uit het derde leerjaar terug zag. Op het eerste zicht was er niet veel veranderd. Beide duidelijk geëvolueerd op lichamelijk vlak. Zo had hij er bijvoorbeeld baardgroei bij gekregen en ik, duidelijk, andere attributen… Het was zijn gezelschap die de kloof duidelijk maakte. Er liep namelijk zo’n klein koddig wezentje naast hem, ook wel gekend onder de noemer kind. Geloof mij, dan besef je pas hoe 2 werelden, op basis van enkele keuzes, zo sterk kunnen verschillen in die paar jaren. Terwijl wij nog bezig zijn met onszelf verder op te voeden, zijn er zoveel leeftijdsgenoten bezig met hun kroost op te voeden.

En, wie weet, zijn hun kindjes enkele weken geleden voor de allereerste keer, op schoolreis geweest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

  • Blog Stats

    • 14,154 hits
%d bloggers liken dit: