door Roeland Otten

door Tabisso

door Andrea Paulicelli (fontable)

door set26

door Marc Lauckhardt

door Palette Industries

door  Sascha Grewe

door Alexie Sommer

door LifeSpaceJourney

door fundacevik

Enfin, de werken die er wel te zien waren kwamen grotendeels van vrienden of op z’n minst kennissen van mij. Logischerwijs was ik dit jaar dan ook meer benieuwd dan anders. Onderstaande slideshow geeft een goede, doch onvolledige, indruk van wat die Kask’ers allemaal kunnen…

Het was laatstleden een fijne week in Gent. Het begon met een afstuderende zelve, een verdienstelijke laureaat Stino, een aantal fijne berichten naar mijn meesterschap—het klinkt zoveel mooier in ons nederlands—toe, een middernacht bbq onder vrienden én een toonbeeld van een muzikaal broeiend Gent. Terwijl kranten vol lof spraken over de nieuwe koning-prince in Gent, kreeg ik en, ruw geschat, een veertigtal anderen een verrassingsconcert van Gabriel Rios voorgeschoteld in De Loge. Een van de drie drankgelegenheden in Gent die de stempel stamcafé mogen dragen. Klein en fijn zijn hier wel op z’n plaats. O, én lekker.

Het grappige was dat ik in al m’n enthousiasme de grootste Prince-fan die ik ken, meegesleurd heb die dinsdagavond. Jawel, de avond dat Prince blijkbaar het soort concert stond te geven dat de boekjes in zou gaan als memorabel. Echter heeft Gabriel Rios getoond wat hij waard was. Zijn met momenten engelenstem, gitaarkunsten en innemende persoonlijkheid hebben niet alleen deze prince-adept overtuigd, want heel het goed gevulde café én een pak nietsvermoedende voorbijgangers werden veroverd door de charme van deze tussen New York en Gent pendelende ex-Kasker. Dat New York niets aan de nederigheid heeft doen inboeten werd zowel tijdens (“Dit ga ik even doen met de tekst bij me. Het is pas deze namiddag afgewerkt.” of  ”Mag ik dit nummer even opnieuw spelen? Het zat niet helemaal goed”) als naderhand duidelijk toen hij met een pintje in de hand vrolijk aan de toog stond te palaveren… Prince wie?

Ps: Lees ook deze mening & deze

Integrated2011 wants to be a European platform in which ambitious, investigative insights displaying a healthy mix of image, thought and word, are brought into the complexity of the design process, of whichever sort and in whichever discipline. Lectures will be given mainly in English.

A glimpse out of the manifesto ‘Let’s get rid of all dictates!’. We wrote: “Can it be true that it is our Western semi-religious craving for the sublime originality of individual ‘art’ and ‘design’ that has been leading us toward elitism?”. You can download the manifesto at their site.

www.integrated2011.org

FOR EVERY CHANCE WE GET IN LIFE, THERE ARE HUNDREDS THAT WE HAVE MISSED.
(…) Is it sad that I can only think of the best replies when the moment is already long gone? I do not live in the moment. I only live after it. Words are not my enemies. They are my friends. They help me to create the best sentences ever in the script that I am giving myself. But I can never use them, those best sentences, because if I did, I would be lying.

Stel dat je de mogelijkheid kreeg om je leven te herschrijven? Welk hoofdstuk zou je schrappen? Welke passage zou je belichten? Welke herinnering zou je perfectioneren? Mijn bachelorproject concentreerde zich rond de vage grens tussen feit en fictie in literaire werken. De realiteit kan altijd een beetje beter, straffer en mooier als je er een tikkeltje kan aan sleutelen. De vraag is echter in hoeverre trekt je die lijn door (als auteur)? Eigen herinneringen kunnen aangevuld worden met die van anderen. Een werkelijkheid kan gefragmenteerd worden; alsof het puzzelstukjes zijn die zichzelf gaan vervormen tot het plaatje klopt. De grote valkuil is wanneer het gecreëerde, het echte gaat overheersen en men zijn grip verliest op zijn eigen waarheid en dus zichzelf.

In essentie kan het project herleidt worden tot vier basiswoorden waarrond de uitwerking zich concentreerde: identiteit, intimiteit, authenticiteit en kwetsbaarheid. Door gebruik te maken van typografie, een zekere gelaagdheid in boodschappen, het spelen met licht en een bewuste materiaalkeuze heb ik getracht de fragiliteit en (verloren) eigenheid van mijn alter ego, de schrijfster, weer te geven. Het uiteindelijke resultaat was ook niet een groot project, maar een aantal op zichzelf staande ‘publicaties’ (bij gebrek aan betere verwoording) die het verhaal moeten vertellen aan de onwetende kijker. Zo heb ik twee hoofdstukken geschreven als manuscript van haar eerste roman, die dienden als basis en van waaruit ik inhoud kon extraheren voor de vormelijke invulling.

- – -

My bachelor project was about the fine line between fact and fiction in literature. What would you do if you got the chance to rewrite your life? Which chapter would you diminish? Which memory would you make more perfect? We tend to want to make the reality always a little bit better, brighter and more beautiful. As an author you have the power to do that. Own memories can be mixed with those of others. Reality can become fragmented; like puzzle pieces who can transform themselves to make a perfect picture. But what if you can no longer see fact from fiction?

In it essence the project is about identity, intimacy, authenticity and vulnerability. By use of typography, layering, playing with light and a conscious choice of materials I have tried to give voice to the fragility and (lost) individuality of my alter ego, a writer. The end result was not one big project, but some ‘isolated’ publications, which all together are telling the story to the ignorant viewer. Therefore I wrote two chapters from her ‘first novel’ as a manuscript from which I could extract content for the graphic interpretation of this all.

Het gaat weer snel voorbij… Herinner je deze nog? Toen was ik net 21 geworden. Ondertussen ben ik al enkele dagen geleden 22 geworden.

Hoera!

Op 24 juni om exact te zijn.Vreselijk was dat. Die avond was het opening van onze bachelortentoonstelling. Eventjes een snelle schets voor een beter begrip: twee voorafgaande weken van limieten opzoeken betreffende de noodzaak van voedsel en slaap & een dag zelf die vol, vol, vol stress zat door een irritante, meedogenloze tikkende klok. Enfin. Ik leef nog. De cadeautjes van al mijn leuke vrienden maakten het wel een beetje goed.
Het enige zinnetje dat ik werkelijk niet graag horen wil rond deze periode van vreugde en een tikkeltje narcisme is: ‘wat zou je graag willen’? Nochtans ben ik niet de meest moeilijke persoon om iets voor te kopen—kopen is zelfs geen noodzaak. Zo is misschien wel het mooiste cadeau dat ik dit jaar kreeg een klein stukje tekenpapier met als opschrift: ‘Voor Tamara, die van mooie dingen houdt.’ Het hoeft geen ‘fancy shmancy’ spul te zijn. Of duur. Of groot. De wereld is al groot, lelijk en zelfzuchtig genoeg. Geef mij een krabbel op een bierviltje terwijl we tussen pot en pint een beetje aan het vieren zijn; of een koddig mini plantje met de voor zichzelf sprekende naam Bambino; of 3 goudvissen in een, oorspronkelijke, bloemenvaas; of een—door zovelen gevreesd als cadeau—boek. En ik zal lachen. En ik zal dankbaar zijn. Het zelfs grappig om telkens dat bruine papiertje met plompe zwarte letters van een niet nader genoemde keten te zien verschijnen, al dan niet onder een laagje kleurrijk inpakpapier. De boekenkast wordt elk jaar, einde juni weer een beetje mooier. Gelukkig krijg ik er dan ook een kaartje bij dat mij geruststelt met de woorden: het schijnt dat je van boeken lezen knapper wordt.

Al de mooie dingen van 2011.

Een one-of-a-kind kaartje. Wie kan dat zeggen?

Of vooral het briefje: zo heerlijk pretentieloos. Net zoals de persoon van wie het komt. Ik ken haar nu al 4 jaar; beide gestart aan het KASK, beide onderweg gestruikeld—zij in het derde, ik in het tweede, maar uiteindelijk beide samen afgestudeerd. Vooral de laatste tijd is het mij opgevallen hoe, verschillend qua persoon we ook zijn, we op veel vlakken gelijk denken en smaken. Indrukken op de wereld, gedachten over onszelf, rode lippenstift, leuke boeken, Jonathan Safran Foer, zelfs ons bachelorproject is een beetje gelijkend.

Dank u voor al dat moois.

Aanvullingen op de boekenkast. De eerst drie zijn gekregen, de rest de mijne gemaakt. Het ‘harig boek’ is zo een voorbeeld van hoe boeken ook gewoon leuk kunnen zijn om te hebben en naar te kijken. Er staan enkel illustraties in van bekende kapsels, aan jou om te raden van wie. Of die Eisner. Een mooi voorbeeld van hoe ik liever heb dat je mij niet vraagt wat ik wil. Ik wil niets en tegelijkertijd zoveel. Het is gewoon leuker als je mij verrast met iets waar ikzelf nooit zou aan gedacht hebben, maar zo blij mee ben dat ik het nu heb. En de Peanuts. Voor in bed. Voor op een regenachtige dag. Voor uit te lenen. Voor te (her)ontdekken. Grafisch staan er heel aangename dingen in en natuurlijk die cartoons wordt je nooit beu.

Dank u.

De rest zijn aanraders.

‘Lost’ zijn allemaal van die verloren huisdieren affiches aan de rechterkant en aan de linkerkant is het een flipboekje. Jonathan Safran Foer, mijn nieuwe held. Mrs. Dalloway & Memoirs van een luipaard zijn Gentse boekenmarkt veroveringen. Ik weet niet wie daarmee begonnen is met die zondagse markt, maar geef die mens een standbeeld. Perplexicon is heerlijk, absurd, nutteloos, grappig, typografisch en Komrij. Letterfontein had ik bijna aan mijn neus laten voorbijgaan, maar dan net toch niet. Gelukkig. Vanfleteren had ik aan mijn neus laten voorbijgaan, maar dan door stom toeval eindelijk toch niet. Gelukkig.